Γνώρισα την συγγραφέα, Αλέκα Ζωγράφου, μόλις πριν λίγο καιρό κατά την διάρκεια της καραντίνας και μέσα από το βιβλίο της «Το τανγκό της Ηλέκτρας», που έφτασε στα χέρια μου, την κατάλληλη περίοδο. Δεν λένε άδικα εξάλλου, ότι ένα καλό βιβλίο μπορεί και σε ταξιδεύει στον χώρο και στο χρόνο, κρατώντας σου την καλύτερη συντροφιά.

Έτσι και η Ηλέκτρα μέσα από την δική της ιστορία, έγινε μια πολύ καλή φίλη και ήθελα να μάθω περισσότερα για την Αλέκα Ζωγράφου, την δημιουργό αυτού και άλλων εξαίρετων βιβλίων.

Λίγα λόγια για την Αλέκα Ζωγράφου

Η συγγραφέας, Αλέκα Ζωγράφου, γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Ορχομενό Βοιωτίας, ενώ σήμερα κατοικεί στην Αθήνα. Σπούδασε γαλλική φιλολογία, αλλά πολύ γρήγορα, η αγάπη της για τον συναρπαστικό κόσμο της δημοσιογραφίας της άλλαξε τα σχέδια και έτσι, ασκεί το επάγγελμα της δημοσιογράφου.

Η ενασχόλησή της με την παιδική λογοτεχνία ξεκίνησε το 2009 με το πρώτο της βιβλίο «Ο Ζώζι και η ποντικοΜόνα Λίζα». Ακολούθησαν τα βιβλία «Μ, όπως Μελίτα, όπως μέλι», «Ο Μανώλης, ο κύριος μη με μαλώνεις» και «Μυστικά, νότια του χάρτη». Πρόκειται για το πρώτο παιδικό βιβλίο για το Ρέθυμνο, το οποίο με ειδική έκδοση χρησιμοποιήθηκε για το 17ο Παιδικό Κυνήγι Θησαυρού.

Το μυθιστόρημα «Αγάπη όπως… αλμύρα», που κυκλοφόρησε το 2018 από τις Εκδόσεις Χάρτινη Πόλη, ήταν η πρώτη της συγγραφική προσπάθεια στη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία. Το 2019 κυκλοφόρησε το δεύτερο λογοτεχνικό της βιβλίο με τίτλο: «Άνεργη με Louis Vuitton».

Αγαπητή Αλέκα Ζωγράφου, πώς ήταν η παιδική σας ηλικία όταν μεγαλώνατε στην επαρχία; Ποιες πιστεύετε είναι οι διαφορές στις συνθήκες ζωής τότε για τα παιδιά και για τώρα;

Η παιδική μου ηλικία ήταν γεμάτη από παιχνίδι και παιχνίδια. Αταξίες και ζαβολιές, γέλια και ανεμελιά. Το παιχνίδι ήταν πολύ περισσότερο από τα παιχνίδια και καθόλου δεν με απασχολούσε. Το πρώτο είχε άρωμα από γειτονιά, σκαρφάλωμα σε δέντρα, κρυφτό, κυνηγητό, μήλα και μια σχεδία που είχαμε φτιάξει με την παρέα μου και πιστεύαμε ότι αν την ρίχναμε σε ένα μικρό ποταμάκι, θα γυρίζαμε τον κόσμο. Είχαμε όνειρα και δεν είχε καμία σημασία αν ήταν μεγάλα ή μικρά, αλλά και αν στερούνταν τη δυνατότητα να γίνουν πραγματικότητα. Έφτανε το πάθος που τα αντιμετωπίζαμε και το κέφι που τα μπολιάζαμε.

Στα σημερινά παιδιά, όμως, δεν ισχύει το ίδιο. Θα έλεγα δυστυχώς και θα το αιτιολογήσω. Τα πολλά παιχνίδια και το ελάχιστο παιχνίδι που περιορίζεται σε παιδικές χαρές και παιδότοπους, η υπερβολική χρήση της τεχνολογίας, δεν δίνουν τη δυνατότητα στα παιδιά του σήμερα να «γευτούν» όλα όσα ζήσαμε οι παλιότερες γενιές και κυρίως όσοι μεγαλώσαμε σε μια επαρχιακή πόλη ή σε ένα χωριό. Το τσιμέντο κάλυψε τις αλάνες, η τηλεόραση μπήκε εμβόλιμα στη ζωή τους σε υπερβολικό βαθμό και η έλλειψη ελευθερίας σφράγισε εκείνες τις εποχές. Το μόνο που έμεινε σχεδόν ίδιο, είναι κάποιες γεύσεις από τσιχλόφουσκα, παγωτό και καραμέλες που μοιάζουν, αλλά όμοιές τους, δεν θα υπάρξουν.

Θέλατε από πάντα να ασχοληθείτε με την συγγραφή;

Το «πάντα» είναι σχετικό. Αγαπούσα πολύ την ανάγνωση βιβλίων και ευτυχώς αυτό μου συνέβη σε πολύ μικρή ηλικία και είχε γίνει το μεράκι μου και η ανάσα μου. «Τρύπωνα» σε άλλους κόσμους που τους αποζητούσα. Η συγγραφή προέκυψε από μια απόφαση που πήρα κάπου στο 2008 και τόλμησα με θάρρος και όχι θράσος να παραδώσω τον χειρόγραφό μου στον τότε εκδοτικό οίκο που συνεργάστηκα. Από εκεί και μετά η συγγραφή μπήκε στην ζωή μου και έγινε κομμάτι της. Τώρα πια… όχι… δεν μπορώ να με φανταστώ χωρίς να γράφω. Ίσως όχι με τον τρόπο που ξεκίνησα, αλλά όπως και να’ χει, είναι αναπόσταστο κομμάτι μου.

Ασχολείστε επίσης με τον χώρο των ΜΜΕ σε περιοδικά, ραδιόφωνο και τηλεόραση. Πώς είναι αυτός ο χώρος για σας; Τι σας αρέσει πιο πολύ;


Στον χώρο αυτό είμαι πολλά χρόνια. Είναι ένα επάγγελμα που αγαπώ και το επίλεξα και με επίλεξε. Αυτό ήταν που «κλείδωσε» και την επιτυχία. Δύσκολος ο χώρος, αλλά συναρπαστικός ο κόσμος της δημοσιογραφίας είτε έχει να κάνει με το μελάνι, είτε με το μικρόφωνο, είτε με την εικόνα και αναφέρομαι στην τηλεόραση που την υπηρετείς πίσω από τις κάμερες και μπορεί οι συνθήκες να είναι σκληρές, το αποτέλεσμα, όμως, που φτάνει στους δέκτες είναι λαμπερό και με μπόλικη χρυσόσκονη.

H καραντίνα βοήθησε τα βιβλία σας να προωθηθούν; Ευνόησε η κατάσταση που ζούμε την πορεία του βιβλίου γενικά και τη συγγραφή;

Η απαγόρευση για ανοιχτά βιβλιοπωλεία χτύπησε όλους όσοι ασχολούμαστε με το βιβλίο και από όποιο μετερίζι. Η καραντίνα έγινε πληγή για τα βιβλία που στην πραγματικότητα είναι η τροφή του νου και της ψυχής. Κατά συνέπεια μόνο ευνοημένοι δεν βγήκαμε από όλο αυτό. «Το άνοιξε – κλείσε», ή το e- shop ήταν μια κάποια λύση, αλλά όχι κάτι σημαντικό. Δυστυχώς το βιβλίο δεν βγήκε αλώβητο από όλη αυτή την πανδημία. Κατά κάποιο τρόπο «νόσησε» και αυτό είναι οδυνηρό. Εύχομαι πολύ σύντομα τα βιβλιοπωλεία να είναι ανοιχτά και με σύνεση και με μέτρο να μπορούν οι αναγνώστες να απολαμβάνουν την αγορά του βιβλίου.

Είναι μαγική η στιγμή που ο κάθε αναγνώστης βρίσκεται μπροστά από τόσα βιβλία, να έχει τη δυνατότητα χώρου και χρόνου να επιλέξει εκείνα που του αρέσουν, ακόμα και η ευκαιρία να ξεφυλλίσει κάποια είναι σημαντική. Όταν αγοράζουμε ένα βιβλίο, είναι ακριβώς όπως όταν αγοράζουμε κάτι πολύτιμο. Απλά, η αξία του βιβλίου μετριέται με άλλα… καράτια. Σχετικά με την συγγραφή, η καραντίνα μπορεί να έδωσε χρόνο στους συγγραφείς να γράψουν, δεν είμαι, όμως και πολύ σίγουρη, αν τους έδωσε την καλή ψυχολογία, το κέφι και την έμπνευση.

Από που εμπνευστήκατε το Τανγκό της Ηλέκτρας;

Από ένα «Τανγκό» και από μία «Ηλέκτρα». Ας πούμε ότι ένα υπέροχο ιταλικό τραγούδι στάθηκε η αφορμή και ένα πολύ γλυκό κορίτσι η Ηλέκτρα, έγινε η αιτία. Το συγκεκριμένο τανγκό όσο κράτησε η συγγραφή του βιβλίου, το άκουγα συνέχεια, ήταν σαν να έδινε ώθηση στην έμπνευσή μου. Μην ξεχνάμε ότι κάποια τραγούδια δεν τα αγαπάμε μόνο για τη μελωδία τους, αλλά και για τους στίχους τους. Είτε γιατί μας θυμίζουν, είτε γιατί μας κάνουν να ονειρευόμαστε στιγμές και καταστάσεις που έχουμε τη λαχτάρα να ζήσουμε.

Όσο για την Ηλέκτρα…τα χαρακτηριστικά της με έκαναν να μην χρειαστεί να ψάχνω για τα κοστούμια της και ο πράος χαρακτήρας της με βοήθησε να επιλέξω τις κινήσεις της. Μόνο σε ένα σημείο «διαφώνησα» μαζί της, αλλά έτσι έπρεπε να γίνει. Μην ξεχνάμε ότι από ένα σημείο και μετά η Ηλέκτρα γίνεται τιμωρός, κάτι που στις σελίδες του βιβλίου το ανακαλύπτουμε και είναι εκείνο που δίνει τις μεγάλες ανατροπές.

Στο βιβλίο σας «Το Τανγκό της Ηλέκτρας» υπάρχουν έντονα συναισθήματα όπως το πάθος, η εκδίκηση και η αγάπη. Εσείς έχετε νιώσει κάτι έντονο που να σας είναι απωθημένο;

Φυσικά και έχω νιώσει τόσο το πάθος όσο και την αγάπη. Ίσως όχι όπως θα ήθελα, γιατί η αγάπη και όχι τόσο το πάθος πρέπει να έχει το σωστό αποδέκτη. Ο παραλήπτης της – αν μπορώ να το χαρακτηρίσω έτσι- θα πρέπει να πληρεί τις προϋποθέσεις για να αντιμετωπίσει την αγάπη ως δώρο και όχι ως δεδομένο. Στην περίπτωση αυτή το μόνο που θα κάνει, είναι να της φερθεί άτσαλα και να την κακομεταχειριστεί ή ακόμα και να μην ξέρει τι να την κάνει. Σε αυτή την εκδοχή λοιπόν, το καλύτερο που έχεις να κάνεις, είναι να φορτώσεις την αγάπη σου στη βαλίτσα σου και να φύγεις.

Η εκδίκηση δεν βοηθάει, η τιμωρία έρχεται σχεδόν από μόνη της στον «κακό παραλήπτη» και ακόμα και αν αυτή η κατάληξη αφήνει σημάδια, σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να αφήνει απωθημένα. Όχι, δεν έχω τίποτα από δαύτα. Είναι θα έλεγα κακά δεκανίκια που αντί να σε γιάνουν και να σε βοηθήσουν να προχωρήσεις, σε κάνουν κύκλους γύρω από το πρόβλημα και η πληγή κακοφορμίζει. Μακριά από μένα τέτοιοι άνθρωποι, λοιπόν και όσο καλή γεωγραφία και να ξέρουν, εμένα τουλάχιστον δεν θα με βρουν ποτέ… για πάντα θα με ψάχνουν.

Πιστεύετε στην μοίρα και ότι κάποια πράγματα δεν μπορούμε να τα αποφύγουμε;


Μοίρα… κισμέτ… πεπρωμένο… με όποιο όνομα και αν βαφτίσουμε το φτασμένο μας, είναι η μια όψη του νομίσματος. Κάποια πράγματα είναι απλά για να συμβούν. Την επιλογή την έχει η ίδια η ζωή. Τα μαθήματα που δίνει, είναι για να μας κάνουν καλύτερους. Ωστόσο υπάρχει και η άλλη όψη και είναι αυτή που η ζωή ακόμα και η μοίρα μας βάζουν μπροστά σε μια παρτίδα σκάκι. Εμείς θα κουνήσουμε τα πιόνια από μας εξαρτάται και το «ρουά και το ματ». Πολύ απλά πιστεύω ότι η μοίρα μέχρι ένα σημείο ορίζει και από ένα σημείο την ορίζουμε ή ας πούμε ότι την φτιάχνουμε.

Ο έρωτας μπορεί να ζήσει για πάντα ή φεύγει κάποια στιγμή ; Υπάρχει παντοτινή αγάπη;

Ο έρωτας είναι η αρχή της αγάπης. Το πρώτο θεμέλιο για να χτιστεί. Κάποια στιγμή παύει να υπάρχει και η αγάπη είναι εκείνη που επικρατεί. Τώρα για το αν κάποιες αγάπες είναι παντοτινές, μπορεί… ίσως… δεν μου έχει συμβεί για να ξέρω…, αλλά είναι και εκείνες οι αγάπες που πάνε στον παράδεισο. Με άλλα λόγια πρόκειται για τις αγάπες που κάνουν τον κύκλο τους ίσως και πρόωρα και γίνονται ανάμνηση τώρα αν θα είναι κακή ή καλή… εξαρτάται που και σε ποιον την είχες δώσει, την είχες εμπιστευτεί θα πω… μμμ… είναι καλύτερο και ίσως πιο ταιριαστό. Την αγάπη την εμπιστευόμαστε και είναι πολύτιμο δώρο. Ένα ακριβό δώρο που αντίστοιχα θα πρέπει να αντιμετωπιστεί από εκείνον που την λαμβάνει. Μπαίνει σε θυρίδα ασφαλείας, αν τη θυρίδα την βρούμε κενή… το κόσμημα «κακοποιημένο»… Το είπα και στην προηγούμενη ερώτηση σας… Φεύγεις.

Ο ρόλος της θρησκείας είναι έντονος στο βιβλίο. Για σας πόσο ενεργή είναι η θρησκεία και η εκκλησία στην καθημερινότητά σας;

Ο ρόλος της θρησκείας είναι έντονος σε κάθε μου βιβλίο. Πιστεύω στον Θεό, είμαι ένας άνθρωπος βαθιά θρησκευόμενος, αλλά με τα δικά μου καλούπια. Δεν κάνω ποτέ μεγάλους σταυρούς, δεν κάνω βαθιές μετάνοιες, δεν εκκλησιάζομαι συχνά, όμως, η ανάγκη μου να βρεθώ κοντά στο Θεό, γίνεται και σε κάθε μέρος που μπορεί να βρίσκομαι και να τον αναζητήσω. Αυτό που θέλω να τονίσω, είναι ότι δεν τον ψάχνω μόνο στην ανάγκη, ή όταν και αν αποζητώ ένα θαύμα. Τον αναζητώ πιο έντονα, όταν θέλω να τον ευχαριστήσω για όσα μου έδωσε και για όσα μου δίνει και κυρίως, όταν τον παρακαλώ να μην με χάσει από το βλέμμα του.

Εσείς τι βιβλία επιλέγετε να διαβάζετε;

Διαβάζω όλα τα είδη λογοτεχνίας. Επιλέγω κυρίως Έλληνες συγγραφείς και ομότεχνους και αν ήμουν λίγο τυχερή και είχα περισσότερο χρόνο, θα διάβαζα ακόμα περισσότερο. Κάθε βιβλίο κρύβει κάτι που θα μας συνεπάρει, ακόμα και εκείνα που μπορεί να μην καταφέρουν να έχουν μια θέση στην καρδιά μας, ακόμα και εκείνα που μπορεί να αφήσουμε μισοτελειωμένα στη βιβλιοθήκη μας. Δεν φταίνε εκείνα, απλά ίσως το ύφος τους ή η πλοκή τους να μην συνάδουν με τις προτιμήσεις μας.

Μια ευχή για την νέα χρονιά αγαπητή Αλέκα Ζωγράφου

Υγεία… υγεία… υγεία! Και μια ακόμα! Να μην σταματάμε να κυνηγάμε τα όνειρά μας. Δεν φτάνει μόνο να τα πλάθουμε, τους αρέσει το κυνηγητό. Είναι ας πούμε το αγαπημένο τους παιχνίδι- και μας ανταμείβουν για αυτό πλουσιοπάροχα, γίνονται πραγματικότητα, γίνονται ζωή! Σας ευχαριστώ θερμά για την υπέροχη συνέντευξη που είχα την ευκαιρία να μοιραστώ μαζί σας.

Εμείς σας ευχαριστούμε, ήταν σαν να είχαμε μια πραγματική συζήτηση από κοντά! Με την σειρά μας, σας ευχόμαστε υγεία πάνω απ’όλα, ευτυχία, τύχη και επιτυχία σε ότι κάνετε. Συνεχίστε να μας χαρίζετε υπέροχα βιβλία!!

Social media Αλέκα Ζωγράφου

Facebook: Aleka Zografou

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *